Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Naamloos

Naamloos

8/5/2007 - Wat is eenzaamheid?

Wat zou ze toch hebben meegemaakt dat ze hier is beland? Wie is zij, achter die rimpels en dat uitbundige uiterlijk van haar? Wat gaat er schuil achter die schreeuwerige en agressieve manier van praten dat ze doet?

Dit waren vandaag de vragen die ik me stelde terwijl ik met een van mijn patienten zat te praten. Ik geloof dat ze niet eens doorhad dat ik eigenlijk niet naar de inhoud van haar boodschap zat te luisteren, maar meer naar haar lichaamstaal keek en de 'roadmap' van haar leven tussen de rimpels en littekens door probeerde te lezen.

Ondertussen praatte zij geagiteerd door: "ze had dit en dat van me nodig" en "ik was er ook nooit, waar was ik op het moment dat ik haar nodig had", etc etc. Uiteindelijk sloeg ze nog met haar vuist op tafel en even snel als ze binnen was gestormd, rende ze ook mijn kamer weer uit, niet wetende dat ze mij achterliet met een zee van vragen, die ik nog steeds niet kan beantwoorden.

Deze vragen zal ik waarschijnlijk ook nooit kunnen beantwoorden, maar ik weet wel dat ik meer uit dat gezicht kon lezen dan duizend woorden en antwoorden me hadden kunnen geven. Een leven vol pijn en tegenslagen bleek uit de rimpels, een leven met een man en kinderen waarvan ik op dit moment niet weet waar ze zijn en zij al helemaal niet en die ook nooit meer terug zullen komen.

En tussen haar geschreeuw door, besefte ik mij vanmiddag dat ook zij ooit eens een kind van iemand is geweest en een moeder en een minnares. Ook zij heeft al die rollen eens vervuld die wij allemaal eens vervullen in ons leven. Ook heeft er ooit iemand van háár gehouden en haar mooi gevonden.

Ik probeer het mens te zien achter het masker van agressiviteit en besef me dat het een heel eenzaam bestaan moet zijn voor haar; als niemand je meer kent en je jezelf waarschijnlijk ook al jaren niet meer herkent als je in de spiegel kijkt.

En op mijn eigen -hulpverleners- manier hou ik, tussen haar bedreigingen en agressieve uitlatingen door, ook van haar. Misschien wel de enige en laatste zo op het eind van haar leven.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

18/4/2007 - Sinterklaas bestaat niet.

Gisteravond was het dan zo ver. Ik zat in mijn auto op de A13 met een lekker muziekje aan, gedachtenloos te sturen met mijn verstand op nul, toen ineens De Waarheid zich kwam aandienen. Soms voel de je die Waarheid al van verre aankomen, zoals je als kind ook eigenlijk wel wist dat Sinterklaas niet bestond, maar er toch in bleef geloven vanwege alle cadeaus die deze goedheiligman met zich meebracht. Tegen alle voortekenen in bleef je denken, nee; hópen en geloven dat de Sint 'toevallig' wel erg veel op die dronken buurman van de overkant leek, die vorig jaar je bal kapot sneed toen het ding bij hem in de tuin kwam rollen.

Op latere leeftijd komt er weer een goedheiligman bij je langs, soms zelfs meerdere in je leven, maar nooit meer met cadeaus en soms wel dronken. Deze goedheiligmannen nemen je soms ook mee naar Spanje, niet in een jute zak, maar in de business class van een vliegtuig, en stoppen je niet in een pakhuis, maar in een suite van een veel te duur vijf sterren hotel.

Deze goedheiligmannen komen in de gedaante van een prins op het witte paard, maar eens komt die Waarheid binnen en voor mij was dat dus midden op de A13 met 130 km per uur.

De Waarheid in dit geval is dat mijn goedheiligman van dit moment getrouwd lijkt te zijn. De beste man roept hoe ontzettend leuk hij me vindt, is vervolgens nooit telefonisch te bereiken en heeft het zo druk, dat een afspraak maar eens in de drie weken gepland kan worden. Omdat ik al enige jaren niet meer in Sinterklaas of sprookjes geloof en ook sinds mijn kleutertijd kan tellen, was 1+1 al snel tien voor mij.

Weer voelde ik de boosheid en de teleurstelling die ik ook voelde toen ik negen was en door mijn moeder voorgoed uit de droom werd geholpen: Sinterklaas bestaat niet. En nee; het had ook geen zin om heel hard te gaan zingen en wortels bij de schoorsteen te gaan leggen, in de hoop dat hij toch zou komen om het tegendeel te bewijzen.

In paniek belde ik mijn vriendin vanuit de auto: "weet je dat Sinterklaas niet bestaat!". Haar antwoord was even simpel als duidelijk: "kom je daar nu pas achter?". Ja, blijkbaar kwam ik daar nu pas achter, net zoals ik in mijn jeugd pas als één van de laatsten van mijn klas eraan moest geloven. De hele weg terug naar huis schommelde ik tussen hoop en wanhoop, probeerde ik nog een liedje te zingen en vroeg me af waar ik zo laat nog ergens een wortel vandaan kon halen. Eenmaal thuis aangekomen bleek de avondwinkel geen wortels te verkopen en alle liedjes ten spijt, diende de Sint zich niet meer aan.

Dus wat dan te doen? Ik vrees dat er voor mij maar één ding op zit: ik ben 28 en moet er toch eindelijk aan gaan geloven, of eigenlijk níet geloven..... Sinterklaas bestaat niet en cadeautjes worden zelden gegeven in het leven.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/4/2007 - Cloud nine.

Deze man die ik heb ontmoet... Vindt hij me alleen maar leuk vanwege de sexualiteit die ik uitstraal? Vanwege het feit dat hij weet dat ik het libido heb van een man?

Ik heb geen idee en het wordt me niet helemaal duidelijk ook.

Op zoek naar alleen maar sex ben ik allang niet meer. De gewone one night stand komt me al de keel uit, anderhalve minuut nadat ik ben klaargekomen en weer met mijn beide benen op de grond ben geland. En bij de gedachte aan de volgende ochtend met een vriendje voor één nacht lopen de rillingen al over mijn rug. Zo'n gast die smorgens meteen van alles te vertellen heeft en me niet lekker rustig met mijn krant en koffie laat wakker worden. Zo'n gast tegen wie ik helemaal geen zin meer heb om lief tegen te zijn.

Wat ik nu graag zou willen, is een man tegen wie ik wel zin heb om de volgende ochtend lief te zijn. Iemand met wie ik de halve ochtend lekker in de krant kan zitten bladeren, onderwijl discussierend over het laatste nieuws met een croissant in de hand en daarna weer vrolijk in bed verder kan gaan waar we de vorige nacht zijn gebleven. Vrijend dat de stukken ervan af vliegen en daarna loom een boswandeling maken.

Sex kan je op iedere straathoek vinden heb ik de laatste anderhalf jaar ontdekt. Maar vrijen, dat is iets wat je niet met iedereen kan. Vrijen houdt soms in: neuken tot je erbij neervalt, waarna de betreffende man lekker een koppie thee voor je gaat zetten en je een aai over je bol geeft. Vrijen houdt ook soms in dat je drie keer in een nacht klaarkomt en de volgende dag gewoon samen Studio Sport kijkt met het bord op schoot, terwijl je nog in je joggingbroek rondloopt, omdat je je de hele dag niet hebt gedouched.

Erg kneuterig, ik weet het, maar wel mijn ideaal.

Soms fantaseer ik wel eens over de man die ik heb ontmoet en dan fantaseer ik er meteen al die kneuterigheid bij. Want dat is hetgeen wat ik mis. Drie keer klaarkomen op een nacht is niet zo bijzonder en neuken tot je erbij neervalt ook niet. Wat wel bijzonder is, is samen nog uren in bed liggen stinken, of gewoon samen boodschappen gaan doen en dan een heimelijke knipoog op de parkeerplaats terwijl je de boodschappen in staat te laden, terwijl je beiden weet wat die knipoog betekent. Andere mensen om je heen zullen dan alleen denken dat het een verliefd stelltje betreft, terwijl de knipoog de herinnering aan de nacht ervoor terughaalt en de belofte voor de komende nacht maakt.

De man die ik heb ontmoet heeft soms wel eens laten doorschemeren dat hij ook van die truttige onzin houdt, maar ik denk dat de tijd zal moeten uitwijzen of dat werkelijk zo is en of hij dat ook bij mij zo voelt.

Tot die tijd leef ik op cloud nine en moet ik misschien maar genieten van elk moment wat cloud nine me biedt: ongelooflijk geile en spannende momenten, met de gedachte aan truttigheid...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/4/2007 - De sterke armen van mijn vader.

En vanavond was het zover. Het moment dat het bij me in sloeg als een bom en de wanhoop zich meteen van me meester maakte. Ik denk dat het tot in Amsterdam Zuid voelbaar was en ik vrees dat het nog zeker een paar dagen na zal dreunen.

 

Ik heb een man ontmoet en die man laat me sinds ik hem heb ontmoet niet meer los. Overdag dwalen mijn gedachten sinds een paar weken naar hem af en 'snachts droom ik van hem. In mijn gedachten is het een mooie man, met dik donker haar, een mooie stem en een tedere aanraking.

In werkelijkheid is het iemand die ik nog nooit heb ontmoet. Iemand die ik nog moet leren kennen, maar die me nu al zo ontzettend blij maakt, gewoon door het feit dat ik hem in mijn leven heb!

Hij doet me denken aan mijn vader; een stoere maar gevoelige man. Zo'n man waarvan je van de buitenkant denkt dat hij de hele wereld aankan, maar die van binnen enorm zacht is en soms een klein jongetje kan zijn. Hij maakt dat ik me soms voel als een klein meisje, die weer op een mooie lentedag bij haar vader voor op de fiets zit te slapen tegen zijn sterke armen. Armen die zo stoer en sterk urenlang zijn dochter dragen, terwijl de kramp onzichtbaar toeslaat. Hij maakt me dat ik me soms weer voel als een meisje van zestien, zo blij ga ik door het leven sinds ik hem ken.

Deze man maakt me ook ontzettend bang. Ondanks het kwetsbare jongetje wat in hem lijkt te zitten, maakt hij me onzeker en die onzekerheid is iets waar ik niet mee kan omgaan. Want net zoals mijn vader, ben ik iemand die ontzettend stoer en sterk is van de buitenkant. Iemand die alles aan lijkt te kunnen, maar ondertussen te gevoelig is om zich kwetsbaar op te stellen en dus zelden of nooit iemand toelaat in haar hart.

En dus hou ik mijn gevoelens voor me en vertrouw ze alleen toe aan papier en heeft hij geen idee wat hij ondertussen voor me is gaan betekenen. Ik zelf wist het niet eens tot vanavond.

Maar vanavond is de het besef dus als  een bom ingeslagen. Het besef dat deze man meer voor me is gaan betekenen dan dat ik in eerste instantie wilde. Deze man, die zo ontzettend anders is als ik, maar tegelijkertijd ook zoveel op me lijkt.

Het besef kwam bij me op het moment dat hij boos het contact verbrak en ook zijn telefoon niet opnam. Hulpeloos en reddeloos verloren zat ik achter mijn pc, terwijl van binnen mijn meest natuurlijk reactie in me opborrelde; kwaadheid. Maar in plaats daarvan kwam er iets sterkers in mij opgeborreld. Iets wat niet anders te omschrijven is als regelrechte wanhoop. Vragen die ik niet kon beantwoorden popten één voor één in me op. Wat als ik het nu verpest heb? Wat als hij me nu niet meer wil zien? Maar bovenal; wat moet ik nu doen om dit goed te krijgen?

Twijfel slaat bij me toe en ik vraag me af of deze man wel wil weten hoe kwetsbaar en bang ik ben. Wil hij wel werkelijk weten wie er in mij schuilt? Nog altijd dat kleine meisje dat het liefst tegen haar vaders armen in slaap valt en pas wakker wordt als ze veilig thuis is gekomen.

Tegelijkertijd met de bom die insloeg, is er ook een ander besef bij me ingeslagen. Het besef dat als deze man niet kan accepteren dat ik eigenlijk nog een klein meisje ben, hij misschien niet degene is die me veilig thuis mag brengen als ik lig te slapen tegen zijn armen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/3/2007 - In de echte wereld woon ik.

 

En nu zit ik hier weer een avond, na de dag... De dag dat ik me weer eens heb laten afleiden door de gedachten aan een man die ik niet eens ken. De man die me bezig houdt sinds de dag dat ik hem ontmoet heb, de man met wie ik zo veel gemeen blijk te hebben, maar die ook zo verschilt van mij. Snachts als ik slaap is hij er, om mijn dromen onveilig te maken en overdag, als ik me eigenlijk ergens anders op zou moeten concentreren, komt hij telkens omhoog geborreld.

Bizar, zeker als je je bedenkt dat we elkaar nog niet eens hebben ontmoet.

Het zou het begin van een sprookje kunnen zijn: twee mensen uit verschillende werelden die elkaar vinden. Hij leert van haar en zij van hem en ze leefden nog lang en gelukkig. Het vervelende is alleen, dat het in de echte wereld niet zo werkt.

In de echte wereld woon ik; ik die altijd een pasklaar antwoord heeft, maar waar het om de liefde gaat (of dat wat er voor door moet gaan) ineens heel klein en onzeker wordt. Zeker als het gaat om een persoon die, als ik hem tussen de regels door goed lees, een erg succesvolle onderneming heeft, met de daarbij behorende levensstijl.

In het verleden heb ik een man gehad met veel materiele middelen, maar mijn ervaring heeft me geleerd dat ik daar niet bepaald gelukkig van ben geworden. In tegendeel: pas toen ik het helemaal zelf moest doen, ben ik écht trots op mezelf geworden en voelde ik me beter. Erachter komen dat ik de eindjes helemaal niet aan elkaar hoef te knopen, maar dat er iedere maand toch geld overblijft. Erachter komen dat je helemaal niemand nodig hebt.....

Toch raakt deze man bij mij een snaar, waarvan ik niet eens meer wist dat hij er zat. Hij heeft enorme tegenstellingen in zich en dat intrigeert me. Hij heeft aan de ene kant een arrogantie in zich, waar mijn nekharen van overeind gaan staan, maar aan de andere kant heeft hij een ontzettend aandoenlijke "kleine-jongens" kant in zich. Ontdeugend, maar ook super kwetsbaar.

Dus ja, wat dit sprookje me gaat brengen? Ik heb geen idee, maar ik laat het maar lekker over me heen komen. Wie weet komt er wel een grote boze wolf en blaast hij het sprookje in één keer uit.

Ik voel me in elk geval de laatste paar weken weer een meisje van zestien en dat is best wel lekker. Dus zolang dit gevoel duurt, ben ik van plan ervan te genieten! En geen wolf of boze heks die me kan tegenhouden!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/3/2007 - Egoïsme.

Daar zat ik dan; met één van mijn beste vriendinnen onder de douche. Zij bloot en ik in mijn kleding, compleet doorweekt, geplakt aan mijn lijf. Haar tranen vermengen zich met het water uit de kraan en het enige wat ik van haar kon verstaan was een heel duidelijk en keer op keer "ik wil niet meer, laat me gaan, ik wil niet meer".

Nooit eerder had ik het haar zo duidelijk horen zeggen en medelijden maakte zich van me meester.

Tuurlijk; ik weet al jaren dat ze aan depressies lijdt en dat ze meer pillen slikt dan goed voor haar is, maar daarnaast functioneert ze prima. Ze heeft een uitgebreid sociaal netwerk, heeft een goede baan die ze uiterlijk met veel plezier doet, familie die voor haar klaarstaat en een goed stel hersens.

Maar juist die hersens, dat is ook waar het probleem zit bij haar. Ze mist een stofje in haar hoofd, die ervoor zorgt dat ze zich blij kan voelen.

En dus zit ik met haar onder de douche. Ze zegt dat ze niet meer kan en wil en ik wéét dat ik niet meer kan en wil. Ik kan haar niet nóg een keer zo zien en ik wil niet nóg een nacht zo doorbrengen.

Een nacht waarin ik al haar pillen onder mijn kussen bewaar, een nacht waarin ik iedere beweging die zij maakt registreer, klaar om ieder moment op te springen. Waakzaam op iedere beweging die ze maakt, bang dat ze de net afgewassen messen vindt in haar keuken, bang dat ze de scheermesjes vindt die in mijn toilettas zitten.

Onder de douche kalmeert ze onder mijn aanrakingen en mijn troostende woorden. Langzaam wordt haar verdriet de mijne en is zij bijna klaar om te gaan slapen.

In bed sluit de nacht zich om ons heen. Ik hoor haar regelmatige ademhaling en merk dat mijn ademhaling sneller is dan de hare. Nog altijd waakzaam dringt een gedachte zich aan mij op. Wat als ik haar laat gaan? Wat als ik haar laat doen wat ze het liefste wil?

Ik besef me dat ik haar niet kwijt wil en dat er mensen om haar heen zijn die haar niet kwijt kúnnen. Mensen die op haar mooie en vrolijke gezicht rekenen, voor wie ze een baken is, net zoals ze ook voor mij is.

Maar tegelijkertijd besef ik me dat er een dag komt dat ik niet waakzaam kan zijn en dat ze misschien eindelijk doet wat ze het liefste zou doen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/3/2007 - Nevelen en spinrag (the day after the night before).

Vandaag "the day after the night before".... En dus reden tot bezinning.

 

Gisteren te veel gedronken en te weinig gegeten, iets wat in mijn geval altijd een slecht idee is.

Je zou verwachten dat je dat wel van jezelf weet op je 28e, maar keer op keer stoot deze ezel zich aan dezelfde steen, een steen die de ene keer wat harder lijkt te zijn dan de andere keer overigens.

De steen van gisteren kwam in de gedaante van een leuke man. De betreffende man heeft een goeie kop, is intilligent, lijkt passie in zijn lijf te hebben en beschikt over een flinke dosis humor. Zo ver nog geen vuilje aan de lucht dus... Totdat ik dus gisteren met mijn stomme, benevelde en baldadige hoofd een beetje vreemd mailtje verstuurde, waar deze man vanzelfsprekend helemaal niets mee kon.

 

Ik was eigenlijk alweer een beetje vergeten dat ik dat verstuurd had, maar vanmorgen sijpelde tijdens het tandenpoetsen de werkelijkheid ineens met verbazingwekkende helderheid bij me naar binnen. Lichte paniek maakte zich van mij meester en in no time had ik een excuusmail verstuurd, hopend en biddend dat deze man zich niet zou laten afschrikken door mijn puberale gedrag. Vervolgens als een razende door mijn huis gegaan met stofzuiger en dweil, in de hoop dat op die manier ook de spinnewebben in mijn hoofd zouden verdwijnen en dat mijn humeur ook iets zou opknappen.

Niets is echter minder waar... Ik ben nu uren verder, het huis is schoon, maar in mijn hoofd zitten nog altijd de nevelen van de avond ervoor en daar ergens tussen al dat spinrag zit ook nog eens die man die me nog steeds niet gemaild heeft. Ik zou wel willen dat hij zijn spulletjes oppakte en in een ander hoofd ging zitten, maar volgens mij zit hij daar wel lekker genesteld in de krochten van mijn brein, rustig af te wachten wat mijn volgende stomme zet zal zijn....

 

Wat nu te doen? Rustig afwachten denk ik maar en volgende keer me proberen niet meer te stoten aan deze ontzettend vervelende en oh-zo harde steen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Links

Home
View my profile
Archives
Email Me